Wrocław: Twórczość Tadeusza Kantora po Muzeum Narodowym

Category: odmienne
27 lipca, 2020

Fragmenty scenografii wraz z spektakli Tadeusza Kontora oraz zestaw swoim obrazów jak i równiez rysunków można obejrzeć dzieki wystawie wyszkolonej z okazji 20. rocznicy śmierci specjalisty, którą otwarto w poniedziałek w Muzeum Narodowym we Wrocławiu.

Jak poinformowała PAP rzeczniczka prasowa Muzeum Narodowego we Wrocławiu Anna Kowalów, ekspozycję otwierają zrekonstruowane w latach 80. XX w. dekoracje do spektakli „W małym dworku” (1961 r. ) oraz „Wariat i zakonnica” (1963 r. ).

„Pierwsze przedstawienie należy do stylu +teatru informel+, którego zasadą było traktowanie aktorów w równi wraz z przedmiotami jak i równiez pozbawienie ich cech indywidualnych, drugie powstało w momencie, kiedy artysta realizował koncepcję +teatru zerowego+, innymi slowy pozbawionego akcji” – tłumaczyła Kowalów.

W wystawie znalazły się również szatnia z „Nadobnisi jak i równiez koczkodanów” (1972 r. ), elementy scenografii z „Kurki wodnej” (1967 r. ) oraz ławki i manekiny z „Umarłej klasy” (1975 r. ).

Oprócz elementów scenografii sposród przedstawień Kantora, które trafiły do wrocławskiego Muzeum Narodowego z Krakowa, na ekspozycji znalazło się także kilkanaście obrazów jak i równiez kilkadziesiąt rysunków artysty.

„Rysunki, które posiadamy w naszych zbiorach, powstawały właśnie przy sposobnosci realizowania poszczególnych spektakli i są szkicami do kreowanych później scenografii i sytuacji scenicznych” – tłumaczył Mariusz Hermansdorfer, dyrektor Muzeum Narodowego we Wrocławiu.

Wśród rysunków jest wzór „ludzi a mianowicie ubrań” ze sztuki „W małym dworku” oraz wzór kurnika az do spektaklu „Nadobnisie i koczkodany”. Niektóre sposród rysunków są opatrzone komentarzami Kantora. „Z notatek umieszczanych przez Kantora na tych pracach możemy dowiedzieć się więcej o jego glównych pomysłach na spektakle, dzieki poszczególne sceny, a także o przeznaczeniu elementów dekoracji” – wyjaśniła Kowalów.

Natomiast obrazy prezentowane na ekspozycji powstały w czasie od końca lat czterdziesci. do lat 60. XX w. Ukazują one ewolucję malarskiej twórczości Kantora, od momentu poszukiwań figuralnych późnych lat 40., poprzez informel, taszyzm, aż wedlug ambalaże czasów 60. „Informel ujawniał bezradność człowieka w stosunku do rzeczywistości, zagubienie, piekło przeżyć wewnętrznych (). Inspiracji sluzace do ambalaży dostarczają inscenizacje teatralne. Na płótnach pojawiają się koperty, torebki o nieznanym przeznaczeniu jak i równiez zawartości, parasole” – pisze w książce „Między ekspresją a metaforą” Mariusz Hermansdorfer.

Na ekspozycji znalazły się również produkcje filmowe oraz fotografie m. in. z „Małego dworku” i „Szewców” i realizacji operowych Kantora a mianowicie „Don Kichota” i „Zamku księcia Sinobrodego”.

Tadeusz Kantor (1915-1990) był scenografem, reżyserem i twórcą teatru eksperymentalnego. Tworzył również obrazy jak i równiez rysunki, był autorem happeningów i manifestów artystycznych. Kantor był założycielem i głównym animatorem Podziemnego Teatru Niezależnego w Krakowie (1942-1944), Stajnie Młodych Plastyków (1943-1947) i Klubu Artystów (1948-1949), a następnie reaktywowanej w 1957 r. a mianowicie Grupy Krakowskiej. Od 1955 r. prowadził Teatr Cricot 2, którego przedstawienia były autorskimi realizacjami artysty, ściśle związanymi z jego twórczością plastyczną. Jeździł z Teatrem Cricot 2 po całym świecie.

Ważniejsze przedstawienia wykonywane przez Kantora: „Mątwa” (1956 r. ), „Cyrk” (1957 r. ), „W małym dworku” (1961 r. ), „Wariat jak i równiez zakonnica” (1963 r. ), „Kurka wodna” (1967 r. ), „Nadobnisie i koczkodany” (1973 r. ), „Umarła klasa” (1975 r. ), „Wielopole, Wielopole” (1980 r. ), „Niech sczezną artyści” (1985 r. ) jak i równiez „Nigdy w tym miejscu już nie zaakceptowac powrócę” (1988 r. ). (PAP)

pdo/ abe/ mow/